รายละเอียด
ดาวน์โหลด Docx
อ่านเพิ่มเติม
วันนี้ เรามีความยินดี ที่จะแบ่งปันเนื้อหาบางส่วน จากบทที่ 5 "'นักบุญน้ำหอม' แสดงปาฏิหาริย์ของท่าน" จากหนังสือ "อัตชีวประวัติของโยคี" โดย ปรมหังสา โยคะนันทะ (มังสวิรัติ)บทที่: 5 "นักบุญน้ำหอม" สำแดงอัศจรรย์ของท่าน“‘ทุกสิ่งย่อมมีฤดูกาล และทุกจุดประสงค์ภายใต้ฟ้า สวรรค์ย่อมมีระยะเวลา’ฉันไม่มีปัญญาของโซโลมอนนี้ มาคอยปลอบใจฉัน ทุกครั้งที่ออกไปไหนมาไหน ฉันจะมองไปรอบ ๆ เพื่อตามหาใบหน้าของคุรุที่ถูกลิขิต ให้ฉัน แต่เส้นทางชีวิตของฉัน ไม่ได้มาบรรจบกับเขา จนกระทั่งฉัน เรียนจบมัธยมปลาย สองปีผ่านไป นับตั้งแต่ฉันเดินทางไป เทือกเขาหิมาลัยกับอามาร์ จนถึงวันสำคัญ ที่ศรี ยุกเตศวร ได้เข้ามาในชีวิตฉัน ในช่วงเวลานั้น ฉันได้พบกับปราชญ์หลายท่าน ได้แก่ 'นักบุญน้ำหอม' 'สวามีเสือ' นาเกนทรา นาถภัททุรี อาจารย์มหาสายะ และนักวิทยาศาสตร์ชาวเบงกอล ผู้มีชื่อเสียง อย่าง จาคาดิส จันทรา โบสการพบปะของฉันกับ 'นักบุญน้ำหอม' เริ่มต้นด้วยสองส่วน ส่วนหนึ่งราบรื่น และอีกส่วนหนึ่งชวนขบขัน ‘พระเจ้าทรงเรียบง่าย อย่างอื่นล้วนซับซ้อน อย่าแสวงหาค่าสัมบูรณ์ในโลกแห่ง ความสัมพันธ์สัมพัทธ์ของธรรมชาติ’ ข้อคิดเชิงปรัชญาเหล่านี้ ค่อย ๆ ซึมซาบเข้าหูฉัน ขณะที่ฉันยืนนิ่งอยู่หน้า เทวรูปพระแม่กาลีในวัด เมื่อหันไป ฉันก็พบกับชายร่างสูงคนหนึ่ง การที่เขาแทบไม่ได้สวมอะไรเลย บ่งบอกว่าเขาเป็นนักบวชพเนจร 'คุณได้เจาะลึกเข้าไปในความสับสน ในความคิดของฉันอย่างแท้จริง!' ฉันยิ้มด้วยความรู้สึกขอบคุณ ‘ความสับสนระหว่างแง่มุมที่อ่อนโยน และน่าสะพรึงกลัวในธรรมชาติ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์โดยพระแม่กาลี ได้สร้างความงุนงงให้กับผู้ที่ มีปัญญามากกว่าข้าพเจ้ามาแล้ว!’ ‘มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้น ที่จะไขปริศนาของเธอได้! ความดีและความชั่ว เป็นปริศนาที่ท้าทาย ซึ่งชีวิตได้วางไว้เหมือนสฟิงซ์ ต่อหน้าสติปัญญาทุกรูปแบบ เมื่อไม่พยายามหาทางแก้ไข ผู้ชายส่วนใหญ่จึงต้องชดใช้ด้วยชีวิต ซึ่งเป็นบทลงโทษ เช่นเดียวกับในสมัยเมืองธีบส์ ณ ที่แห่งนี้ มีบุคคลสูงใหญ่โดดเดี่ยว ปรากฏอยู่เป็นครั้งคราว แต่ไม่เคยยอมแพ้ จากภาพลวงตาแห่งทวิภาวะ เขาได้ ดึงเอาความจริงอันไร้การแบ่งแยก ของความเป็นหนึ่งเดียวออกมา’ 'ท่านพูดด้วยความมั่นใจมากครับ''ฉันได้ใคร่ครวญตนเอง อย่างซื่อสัตย์มานานแล้ว ซึ่งเป็นหนทางแห่งปัญญา ที่เจ็บปวดอย่างยิ่ง' การสำรวจตนเอง การสังเกตความคิดของตนเอง อย่างไม่หยุดหย่อน เป็นประสบการณ์ ที่รุนแรงและทำลายล้างจิตใจ มันทำลายกระทั่งอัตตาที่แข็งแกร่ง ที่สุด แต่การวิเคราะห์ตนเอง อย่างแท้จริงนั้น จะใช้หลัก คณิตศาสตร์ในการสร้างผู้หยั่งรู้ วิถีแห่ง "การแสดงออกถึงตัวตน" การยอมรับในตนเอง ส่งผลให้เกิดคนเห็นแก่ตัว มั่นใจในสิทธิของตนเอง ที่จะตีความพระเจ้าและจักรวาล ในแบบที่ตนเองต้องการ' 'ความจริง ย่อมจำนนอย่างนอบน้อมต่อความคิด ริเริ่มที่หยิ่งผยองเช่นนี้อย่างไม่ต้อง สงสัย' ฉันสนุกกับการสนทนานั้น ‘มนุษย์ไม่อาจเข้าใจ สัจธรรมนิรันดร์ได้ จนกว่าเขาจะปลดปล่อยตนเอง จากความเย่อหยิ่ง จิตใจมนุษย์ ที่ถูกกัดกร่อนด้วยสิ่งสกปรก มานานนับศตวรรษ เต็มไปด้วย สิ่งมีชีวิตที่น่าขยะแขยงนับไม่ถ้วน ซึ่งล้วนเป็นภาพลวงตาของโลก การต่อสู้ในสนามรบ ดูเล็กน้อยไปเลย เมื่อมนุษย์ต้องเผชิญหน้ากับศัตรู ภายในจิตใจเป็นครั้งแรก! ศัตรูเหล่านี้ไม่ใช่ศัตรูธรรมดา ที่จะต้องเอาชนะด้วยกองทัพ อันน่าสะพรึงกลัว! เหล่าทหารแห่งกิเลสตัณหาเหล่านี้ คอยเฝ้ามองอยู่ทุกหนทุกแห่ง ไม่เคยหยุดพักไล่ล่ามนุษย์ แม้ในยามหลับใหล แฝงตัวด้วยอาวุธร้ายกาจ มุ่งหมายจะสังหารพวกเราทุกคน คนที่ไม่คิดหน้าคิดหลัง คือคนที่ฝังกลบอุดมการณ์ของตน จำนนต่อชะตากรรมร่วมกัน เขาจะดู เป็นอย่างอื่นนอกจากไร้สมรรถนะ แข็งทื่อและน่าอับอายได้ไหม?’'ท่านผู้มีเกียรติ ท่านไม่มีความเห็นอกเห็นใจ ต่อประชาชนผู้สับสนเลยหรือ?' นักปราชญ์เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบอย่างอ้อม ๆ 'การรักทั้งพระเจ้าผู้ทรงมองไม่เห็น ผู้ทรงเป็นแหล่งรวมคุณธรรมทั้งปวง และมนุษย์ผู้ปรากฏให้เห็น ผู้ซึ่งดูเหมือนจะไม่มีคุณธรรมใด ๆ นั้น มักเป็นเรื่องที่น่าสับสน!' แต่ความเฉลียวฉลาด ก็เอาชนะเขาวงกตได้ การสำรวจภายในจิตใจเผยให้เห็นถึง ความเป็นเอกภาพในจิตใจมนุษย์ ทุกคน นั่นคือ ความสัมพันธ์ อันแน่นแฟ้นของแรงจูงใจที่เห็นแก่ตัว ในแง่หนึ่งอย่างน้อยที่สุด ความเป็นพี่น้องของมนุษย์ ก็ปรากฏให้เห็นอย่างชัดเจน ความรู้สึกนอบน้อมอย่างสุดซึ้งตามมา หลังจากการค้นพบที่เท่าเทียมกันนี้ มันเติบโตเป็นความเห็นอกเห็นใจ เพื่อนมนุษย์ โดยมองข้าม พลังแห่งการเยียวยาของจิตวิญญาณ ที่รอการสำรวจอยู่' 'บรรดานักบุญในทุกยุคทุกสมัย ต่างก็เคยรู้สึกเช่นเดียวกับท่าน ในความทุกข์ระทมของโลก' 'มีแต่คนตื้นเขินเท่านั้น ที่หมดความรู้สึกเห็นอกเห็นใจ ต่อความทุกข์ยากของผู้อื่น เมื่อตนเองจมอยู่กับ ความทุกข์ยากของตนเอง' ใบหน้าเคร่งขรึมของสาธุนั้น ดูอ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัด'ผู้ที่ฝึกฝนการผ่าตัดตนเอง ด้วยมีดผ่าตัด จะได้สัมผัสถึง ความสงสารอันเป็นสากล ที่ขยายวงกว้างออกไป' เขาได้รับการปลดปล่อย จากเสียงเรียกร้องอันดังสนั่น ของอัตตาของเขา ความรักของพระเจ้า เบ่งบานบนผืนดินเช่นนี้ ในที่สุดสิ่งมีชีวิตนั้น ก็หันไปหาพระผู้สร้างของมัน อย่างน้อยที่สุด ก็เพื่อถามด้วยความเจ็บปวดว่า "ทำไม พระเจ้า ทำไม?" ด้วยการเฆี่ยนตีอันแสนเจ็บปวด มนุษย์จึงถูกผลักดันไปสู่ การดำรงอยู่อันไร้ขอบเขตในที่สุด ซึ่งความงดงามของสิ่งนั้นอย่างเดียว ก็ควรจะดึงดูดเขาได้' ผมและนักปราชญ์ได้อยู่ในวัดกาลีฆัต ในเมืองกัลกัตตา ซึ่งฉันเดินทางไปเพื่อชมความงดงาม อันเลื่องชื่อของวัดแห่งนี้ด้วยท่าทาง ที่กว้าง เพื่อนร่วมทางโดยบังเอิญ ของฉัน ได้ละทิ้งความสง่างาม ที่ประดับประดาอย่างหรูหรานั้นไป 'อิฐและปูนไม่ได้ขับขาน บทเพลงใด ๆ ให้เราได้ยิน' หัวใจจะเปิดรับเฉพาะบทเพลง แห่งการดำรงอยู่ของมนุษย์เท่านั้น'เราเดินไปยังแสงแดดอันอบอุ่น ที่ทางเข้า ซึ่งมีผู้ศรัทธาจำนวนมาก เดินไปมาอยู่ทั่วบริเวณ 'คุณยังเด็กอยู่' นักปราชญ์มองสำรวจฉัน อย่างครุ่นคิด 'อินเดียก็ยังเป็นประเทศ ที่ยังเยาว์วัยเช่นกัน' ฤๅษีโบราณได้วางแบบแผน การดำเนินชีวิตทางจิตวิญญาณ ที่ไม่สามารถลบเลือนได้ คำโบราณของพวกเขานั้นเพียงพอ สำหรับยุคสมัยและดินแดนนี้ หลักวินัยเหล่านั้น ไม่ได้ล้าสมัยหรืออ่อนด้อย ต่อเล่ห์เหลี่ยม ของวัตถุนิยม แต่ยังคงหล่อหลอมอินเดียอยู่ เมื่อเวลาผ่านไปนับพันปี นานกว่าที่นักวิชาการ ผู้เขินอายจะคำนวณได้เสียอีก! กาลเวลาผู้สงสัย ได้พิสูจน์คุณค่าของพระเวทแล้ว จงเก็บมันไว้เป็นมรดกของคุณ'ขณะที่ผมกำลังกล่าวคำอำลา อย่างเคารพต่อสาธุผู้มีวาทศิลป์ ท่านก็ได้เผย ลางสังหรณ์บางอย่างออกมาว่า ‘หลังจากที่คุณออกจากที่นี่ไปในวันนี้ ประสบการณ์แปลกประหลาด บางอย่าง จะเกิดขึ้นกับคุณ’ ฉันออกจากบริเวณวัด และเดินเตร่ไปอย่างไร้จุดหมาย เมื่อเลี้ยวโค้งไป ฉันก็เจอคนรู้จักเก่าคนหนึ่ง เขาเป็นคนพูดมาก จนคุยไม่รู้จบ ไม่รู้จักเวลา 'ฉันจะปล่อยคุณ ไปในอีกไม่นานนี้ ถ้าคุณเล่าให้ฉันฟัง ทุกอย่างที่เกิดขึ้น ในช่วงหกปี ที่เราแยกจากกัน' 'ช่างเป็นเรื่องที่ย้อนแย้งเสียจริง! ฉันต้องไปแล้ว' แต่เขาจับมือฉันไว้แน่น แล้วค่อย ๆ บอกข้อมูลออกมาทีละเล็กละน้อย ฉันนึกอย่างขบขันว่า เขาเหมือน หมาป่าที่หิวกระหายเหลือเกิน ยิ่งฉันพูดนานเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งกระหาย ข่าวมากขึ้นเท่านั้น ในใจฉันวิงวอน ต่อพระแม่กาลี ให้ทรงประทานหนทาง หลบหนีอันงดงาม เพื่อนร่วมทาง ของฉันจากไปอย่างกะทันหัน ฉันถอนหายใจด้วยความโล่งอก และเร่งฝีเท้าขึ้นเป็นสองเท่า ด้วยความกลัวว่าอาการพูด มากผิดปกติจะกำเริบขึ้นอีก เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าเร็ว ๆ อยู่ด้านหลัง ฉันจึงเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น ฉันไม่กล้าหันกลับไปมอง แต่แล้วเด็กหนุ่มก็วิ่งกลับ มาหาฉันอย่างรวดเร็ว พร้อมกับโอบไหล่ฉันอย่างร่าเริง 'ฉันลืมบอกคุณไปว่า มีท่านคันธา บาบา (นักบุญน้ำหอม) อาศัยอยู่ที่บ้านหลังนั้นด้วย' เขาชี้ไปที่บ้านหลังหนึ่ง ซึ่งอยู่ห่างออกไปไม่กี่หลา 'ลองไปพบเขาดูสิ เขาน่าสนใจ' คุณอาจได้พบกับประสบการณ์ ที่ไม่ธรรมดา เขาบอกลาฉัน และเขาก็จากฉันไปจริง ๆ คำทำนายที่มีถ้อยคำคล้ายกัน ของสาธุที่วัดกาลีฆัตผุดขึ้นมา ในความคิดของฉันด้วยความสนใจอย่างยิ่ง ฉันจึงเข้าไปในบ้าน และได้รับการต้อนรับเข้าสู่ ห้องรับแขกที่กว้างขวาง ผู้คนจำนวนมากนั่งกระจัดกระจาย อยู่บนพรมสีส้มหนา โดยหันหน้าไปทางทิศตะวันออก เสียงกระซิบอันน่าเกรงขามดังมาถึงหู ของฉัน 'ดูสิ คันธา บาบา [...] เขาสามารถมอบกลิ่นหอมธรรมชาติ ของดอกไม้ใด ๆ ให้กับดอกไม้ ที่ไร้กลิ่น หรือฟื้นคืนชีพดอกไม้ ที่เหี่ยวเฉา หรือทำให้ผิวของผู้คน เปล่งประกายกลิ่นหอมน่ารื่นรมย์ได้’"
