รายละเอียด
ดาวน์โหลด Docx
อ่านเพิ่มเติม
เรามาต่อกันที่จดหมายฉบับที่ 21 จาก "อัญมณีทางจิตวิญญาณ" โดยท่านฮาซูร์มหาราช บาบา ซาวาน ซิงห์ จี (มังสวิรัติ) ซึ่งอธิบายว่า ท่านอาจารย์แสดงความรัก ในทุกรูปแบบเพื่อช่วยให้ศิษย์ เดินบนเส้นทางแห่งความรอด จดหมายฉบับที่ 21 "บรรดานักบุญผู้ประเสริฐที่สุด จะไม่ขอสิ่งใด ที่เสื่อมสลายได้ พวกเขาขอพรจากพระเจ้า โดยตรง ดังที่คุรุนานักกล่าวว่า 'ข้าพเจ้าควรขออะไรจากพระองค์ ไม่มีอะไรคงอยู่ถาวร ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนเสื่อมสลายไป แม้ขณะที่ข้าพเจ้าได้เห็นอยู่ตรงหน้า' นี่หมายความว่าทุกสิ่งทุกอย่าง ล้วนเสื่อมสลายได้ ยกเว้นพระเจ้า และท่าน (นานัก) จะไม่ขอสิ่ง ที่เสื่อมสลายได้เหล่านั้น ท่านต้องการพระเจ้าเท่านั้น และไม่มีสิ่งอื่นใดอีก ท่านพูดว่า: 'ถ้าหากนำทรัพย์สมบัติทั้งปวง มาไว้ด้านหนึ่ง และนำความรักของพระเจ้า มาไว้ด้านหนึ่ง ผู้ที่รักพระเจ้า ก็จะขอแต่พระเจ้าเท่านั้น และจะไม่สนใจทรัพย์สมบัติเลย' ผู้ใดเปี่ยมด้วยความรัก ของพระเจ้า ผู้นั้นก็จะมีคนทั้งโลกติดตาม' อีกเหตุผลหนึ่งก็คือ การได้มาและการสูญสิ้นในโลกนี้ ขึ้นอยู่กับกรรมของเรา ความพยายามหลายอย่างของเรา ย่อมล้มเหลวเพราะกรรมของเรา เนื่องจากมัน ไม่ได้ถูกกำหนดมา ให้บรรลุเป้าหมายที่ตั้งไว้ หากเราใช้การท่องพระนามซ้ำ ๆ และการฝึกฝนทางจิตวิญญาณเพื่อให้ บรรลุเป้าหมายเหล่านี้ แล้วล้มเหลว ศรัทธาของเราที่มีต่อพระเจ้า ก็จะลดลง เพราะพระองค์ ไม่ได้ประทานสิ่งที่เราปรารถนาให้ จะนำไปสู่อุปสรรคต่อความก้าวหน้า ทางจิตวิญญาณและความรักของเรา หน้าที่ของเราคือการทำสิ่ง ที่ดีที่สุดในกิจการทางโลก และพึงพอใจกับผลลัพธ์ ที่ได้ตามพระประสงค์ของพระเจ้า มีผู้คนมากมายบนเส้นทางนี้ ที่ยังไม่ได้สำรวจ ภายในจิตใจของตนเอง และยังไม่ได้เห็นอาจารย์ ในนิมิตภายใน อีกทั้งยังไม่ได้ก้าวข้ามผ่าน ขั้นของความโกรธและความลุ่มหลง พวกเขาทำทุกอย่าง ตามที่จิตใจส่วนล่างสั่งการ และแก้ตัวการกระทำผิดของตน โดยกล่าวว่าอาจารย์เป็นผู้กระตุ้น หรือพระผู้สร้าง เป็นผู้ก่อให้เกิดสิ่งเหล่านั้น นี่แหละคือกลลวง ที่ส่วนลึกของจิตใจ ใช้กับพวกเขา การกระทำที่ไม่ดีนั้นเกิดจาก ความปรารถนาต่ำต้อยของเรา และเรา โทษพระเจ้าหรือพระผู้เป็นเจ้าว่า เป็นผู้รับผิดชอบต่อการกระทำนั้น จนกว่าจิตวิญญาณของเรา จะขึ้นไปเห็นอาจารย์ภายใน และสามารถสนทนากับพระองค์ได้ ณ ที่นั้น เราควรโทษคำสั่งของจิตใจที่ต่ำกว่า ไม่ใช่ท่านอาจารย์ เมื่อเราได้เห็นนิมิต ของอาจารย์ภายใน และได้บรรลุถึงระดับจิตวิญญาณ ที่สูงส่งแล้วเท่านั้น เราจึงจะกล่าวได้ว่า สิ่งใดก็ตามที่เกิดขึ้น ล้วนเป็นสิ่งที่พระองค์ทรงกระทำ ในสภาวะนั้นไม่มีบาป เพราะบาปอยู่ที่ตัวเรา ไม่ได้อยู่ที่พระเจ้า ดังนั้น ผู้ปฏิบัติธรรม ควรระมัดระวัง อย่าให้ถูกหลอกลวงโดยกิเลสตัณหา เขาควรอ่อนโยนและให้อภัย ถ้าคุณมีจิตวิญญาณ แห่งการปฏิบัติที่แท้จริง คุณคงหัวเราะ กับสิ่งที่พูดกับคุณ และคงไม่ปล่อยให้ ความโกรธมาครอบงำ แม้แต่คนยี่สิบคน ก็คงไม่สามารถ ทำให้จิตใจของคุณ ซึ่งแข็งแกร่งและอดทน สั่นคลอนได้ ถ้าอย่างนั้น ฉันคงจะบอกว่า กระแสเสียง ได้ส่งผลต่อคุณแล้ว แต่แทนที่จะเป็นเช่นนั้น คุณกลับควบคุมตัวเองไม่ได้ และเพื่อนร่วมทางของคุณ ก็เริ่มวิตกกังวล ซึ่งเป็นสิ่งที่ไม่เหมาะสม ฉันขอแนะนำ ให้ทุกคน เลิกกล่าวโทษ และต่อว่ากันและกัน และเพิ่มพูนความรัก และความผูกพันต่อกัน แต่ละคนควรยอมรับ ความผิดพลาดของตน ขออภัยอีกฝ่าย และเติบโต ในความรักและความศรัทธา แต่ฉันไม่ได้หมายความว่า ควรละทิ้งการท่อง ต้องท่องซ้ำในใจ ไม่ให้ใคร ได้ยิน จุดประสงค์คือเพื่อทำให้จิตใจสงบ ไม่ใช่เพื่อโอ้อวด ประเด็นสำคัญคือ ต้องควบคุม จิตใจให้ได้ มันเล่นกลอย่างแยบยล และเคยหลอกลวงคนมากมาย มาก่อนคุณ แม้กระทั่งพระศาสดา และผู้จุติลงมาเกิดก็ตาม ฉันเคยเห็นคนมากมาย ที่ถูกจิตใจ ชักจูงให้เต้นไปตามทำนอง หรือทำตามคำสั่งของมัน ในขณะที่ผู้คนคิดว่าตนได้รับการ เยี่ยมเยียนจากพระวิญญาณบริสุทธิ์ หรือว่าจิตวิญญาณของตน ได้ขึ้นไปสู่ภพภูมิที่สูงส่งแล้ว แนวโน้มชั่วร้ายนั้นซ่อนอยู่ในจิตใจ ขณะที่จิตโยนความผิดไปให้ผู้อื่น อาร์เอสคือหนทางที่แท้จริง ดังนั้นการหลอกลวงผู้คน ด้วยสิ่งภายนอก จึงเป็นบาปมหันต์ ควรหลีกเลี่ยง การคบหาสมาคมกับคนประเภทนี้ เป็นไปได้ว่าคำพูดของฉัน อาจไม่ถูกใจคุณ แต่นี่คือหน้าที่ของฉัน ลองคิดดู ชีวิตมนุษย์นั้น มีค่ามาก และขึ้นอยู่กับกรรมดีในอดีต เราไม่ได้ได้รับมันมา เพื่อเลี้ยงดูลูก หรือเพื่อความสุขสบายของตนเอง แม้แต่สัตว์ที่ต่ำต้อยที่สุด ก็ยังสามารถทำหน้าที่เหล่านี้ได้ ความแตกต่างเพียงอย่างเดียว ระหว่างมนุษย์กับสิ่งมีชีวิตที่ต่ำกว่า คือ ชีวิตของมนุษย์ในโลกนี้ มีจุดมุ่งหมาย เพื่อได้เห็นพระเจ้าและบรรลุถึง ระดับจิตวิญญาณสูงสุดในชีวิตนี้ ทุกนาทีของมัน มีมูลค่าหลายล้านดอลลาร์ เราต้องละทิ้งร่างกาย ทางกายภาพนี้ กรอบจิตวิญญาณ และกายเหตุด้วย เมื่อเป็นเช่นนี้แล้ว โลก ความสัมพันธ์ และความสุข จะมีค่าอะไร เราควรพิจารณาโลกเสมือนโรงแรม และญาติพี่น้องของเรา เสมือนเพื่อนร่วมเดินทาง เป้าหมายหลักของเราควรเป็น การรวมเป็นหนึ่งเดียวกับพระผู้สร้าง และหลีกเลี่ยงกิเลสตัณหา ความโกรธ ความโลภ ความยึดติด และความหยิ่ง ให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพราะสิ่งเหล่านี้ คือศัตรูของเราตลอดเวลา หัวใจของเรา ควรเปี่ยมด้วยความรัก ต่อพระผู้เป็นเจ้า และจิตใจของเรา ควรกล้าหาญ ไม่หวั่นไหว ไม่ว่าจะได้รับอาณาจักรของโลก หรือถูกพราก ไปจากมันก็ตาม เมื่อจิตใจ เป็นเช่นนั้นแล้ว อาจารย์จะแทรกซึม ด้วยแสงของท่าน สิ่งที่ฉันเขียนทั้งหมดนั้น มีจุดประสงค์เพื่อประโยชน์ และการชำระล้างจิตใจของคุณ ไม่ได้มีจุดประสงค์ เพื่อครอบงำหรือโอ้อวด นี่คือผลลัพธ์จากความรักของฉัน ที่มีต่อคุณ ฉันไม่ทราบว่า ธรรมเนียมปฏิบัติ และมารยาทของประเทศของคุณ จะยอมรับเรื่องนี้ ในแง่มุมเช่นนี้หรือไม่"
